Ένας μυστηριώδης ιός, εκκινώντας από ένα ταπεινό δημόσιο ουρητήριο των Αθηνών, θέτει ολόκληρο τον πλανήτη υπό την εξουσία του. Πρόκειται για έναν ιό - αναμορφωτή, που μετατρέπει τους ανθρώπους, όλους, σε καλλιτέχνες. Η έμπνευση, η έκφραση, το κάλλος, είναι τα νέα ιδανικά που την ανθρωπότητα κινούν? οι πόλεμοι κατασιγάζουν, η δίψα για χρήμα και εξουσία ξεθυμαίνει, οι πολιτικοί και θρησκευτικοί φανατισμοί εξασθενούν, και δεν είναι λίγοι όσοι υποστηρίζουν ότι το ανθρώπινο είδος εισέρχεται για πρώτη του φορά σε έναν πραγματικά Χρυσό Αιώνα. Τα πράγματα ωστόσο δεν θα μπορούσαν να είναι τόσο απλά, καθώς αυτή η γλυκιά αρρώστια, που όλοι αντιμετωπίζουν σαν ευλογία, δεν είχε φανερώσει ακόμα όλα της τα χαρτιά… Ένα βιβλίο που ξεκίνησε σαν νουβέλα αλλά κατέληξε μυθιστόρημα, ένα βιβλίο που μπορεί να διαβαστεί είτε με τον έναν τρόπο είτε με τον άλλον. «Αυτή η αλλαγή οπτικής μετέβαλε άρδην τη στάση του απέναντι στους Καλλιτέχνες. Ένιωθε οίκτο για αυτούς, τον ίδιο οίκτο που και για τον εαυτό του άρχισε να νιώθει, γιατί κατάλαβε ότι και ο ίδιος υπήρξε άρρωστος, βαθιά, πριν ακόμα ο ιός κάνει την εμφάνισή του? κατάλαβε ότι κάθε καλλιτέχνης δεν είναι άλλο από ένας ασθενής που μέσα στην ίδια την έξαρση των συμπτωμάτων του αναζητεί ματαίως τη γιατρειά του, κι ήταν σίγουρος πια πως, όσο κι αν αξίζανε κάποια από τα έργα της Τέχνης έναν θαυμασμό απεριόριστο, στους ίδιους τους καλλιτέχνες άρμοζε μόνο με το στεφάνι της λύπησης, το καμωμένο από άχυρο, να στεφανωθούνε.»

Τι παίρνεις μαζί σου όταν αφήνεις πίσω έναν ολόκληρο κόσμο; Και πώς ριζώνεις σε μια γη που μέχρι χθες ήταν μόνο ένα όνομα στον χάρτη;Το Ερουρέμ είναι ένα ταξίδι στις αναμνήσεις του Δημήτρη Γιαλαμά. Ανατέμνει τον Έλληνα του σύντομου 20ού αιώνα με αφετηρία την οικογενειακή του ιστορία, από τον Α’ Παγκόσμιο πόλεμο στη δικτατορία του Μεταξά και από την Κατοχή στη μετεμφυλιακή Ελλάδα. Μέσα από τις περιπλανήσεις του στην Ελλάδα της δεκαετίας του 1980, τη Σοβιετική Ένωση και τη Μόσχα των μεγάλων αλλαγών, ο συγγραφέας μοιράζεται εμπειρίες, μνήμες και πρόσωπα που σημάδεψαν τη ζωή του. Ποιητές, λαϊκοί μουσικοί, τοπικοί θρύλοι, οικογενειακές αφηγήσεις που διατρέχουν πολέμους και δικτατορίες, η γνωριμία με το Άγιον Όρος, τα πρώτα ταξίδια στη Μόσχα, οι φιλίες και η σταδιακή εξοικείωση με τον ρωσικό πολιτισμό, όλα συνθέτουν το χρονικό μιας προσωπικής και ιστορικής διαδρομής. «Είδα πιο πολλά μέρη από όσα έχω διαβάσει στην κλασική ρωσική λογοτεχνία. Έχω γυρίσει τη Ρωσία, όπως ο Τσίτσικοφ στις Νεκρές ψυχές του Γκόγκολ, κι ακόμα πιο πολύ…» Το Ερουρέμ είναι μια μαρτυρία μετάβασης, μια προσωπική εξομολόγηση και το χρονικό μιας εποχής που άλλαξε για πάντα, ιδωμένο από τις αφηγήσεις ανθρώπων που δεν ήταν πρωταγωνιστές αλλά τα υποκείμενα της Ιστορίας.

Η κατίσχυση του αυταρχισμού και η διάβρωση της δημοκρατίας που βιώνουμε σήμερα δεν προέκυψαν τυχαία. Επιχειρώντας μια πρωτότυπη συγκριτική μελέτη της διακυβέρνησης της κρίσης μετά το 2008 στην Ελλάδα και την Ισπανία, ο τόμος ανατέμνει την πορεία και τις διεργασίες της βίαιης συρρίκνωσης της δημοκρατίας, η οποία δεν αφορά μόνο τον ευρωπαϊκό Νότο, αλλά και το ευρύτερο «δυτικό πλαίσιο».Το χρονικό της κρίσης από τη σκοπιά του σήμερα αναδεικνύει τα ειδοποιά γνωρίσματα των κυβερνολογικών της κρίσης -τον κυβερνητικό αυταρχισμό, το τεχνοκρατικό και βιοπολιτικό πρότυπο διαχείρισης-, φωτίζει το πώς φτάσαμε ως εδώ με την «κανονικοποίηση» της «κρίσης» και την εδραίωση ενός βαθιά αντιδημοκρατικού νεοφιλελευθερισμού, αλλά επαναξιολογεί και τις δημοκρατικές αντιστάσεις που επιδόθηκαν σε πειραματισμούς εναλλακτικής διακυβέρνησης.Η κρίση του νεοφιλελευθερισμού δεν έφερε το τέλος του, αλλά τη ριζική αυταρχικοποίησή του. Ωστόσο, την ίδια δεκαετία της κρίσης, λαϊκές κινητοποιήσεις, όπως οι «πλατείες του 2011», και η διάθεση αυτοοργάνωσης του κόσμου από τα κάτω δημιούργησαν «απρόβλεπτες παρεκκλίσεις» που διατάραξαν τη νεοφιλελεύθερη ηγεμονία. Υποστηρίζουμε ότι στις σύγχρονες περιστάσεις του αποπροσανατολισμού, της κενότητας και της απαισιοδοξίας, η διάδοση πειστικών και ελκυστικών αφηγήσεων χειραφέτησης και ανάτασης παραμένει κρίσιμο ζητούμενο. Η πράξη που δημιουργεί εδώ και τώρα κόσμους καλής, ισότιμης, αλληλέγγυας κι ελεύθερης ζωής σε πολλαπλά κοινωνικά πεδία και σε όλο τον πλανήτη είναι εξίσου ζωτική. Δεν χρειάζεται να επινοήσουμε εκ νέου τον τροχό, αλλά να μάθουμε σε βάθος από την πρόσφατη ιστορία και να ξαναπιάσουμε τα πιο δημιουργικά κι ελπιδοφόρα μονοπάτια της.

Το βιβλίο πραγματεύεται τα κοινά της έρευνας ως κριτική υποδομή στην εποχή της ερευνητικής επισφάλειας, της αυταρχικής παλινόρθωσης και της επίθεσης στις κριτικές επιστημολογίες. Στο επίκεντρο της διεπιστημονικής αυτής συζήτησης είναι η κοινωνική έρευνα που καλλιεργεί αναστοχαστικές και μετασχηματιστικές δυνατότητες τοποθέτησης και παρέμβασης στο δυσοίωνο παρόν. Πώς ξαναφανταζόμαστε την κοινωνική έρευνα και το κοινωνικό (της) μέλλον; Πώς υπερασπιζόμαστε μη εμπορεύσιμους χώρους, πόρους, υποδομές και μεθοδολογίες μέσω των οποίων η κοινωνική έρευνα και η κριτική θεωρία αποκρίνονται και αντιστέκονται στη νεοφιλελεύθερη και νεοσυντηρητική ηγεμονία; Ποια είναι τα πολλαπλά ιδιώματα των κοινών της κοινωνικής έρευνας σήμερα και πώς προεικονίζουν διαφορετικά μέλλοντα ισότητας, αλληλεγγύης και δικαιοσύνης;

Στις σελίδες αυτού του βιβλίου ξεδιπλώνεται το σημαντικότερο μέρος της ανάγνωσης του Χέγκελ από τον Α. Κοζέβ, μιας ανάγνωσης συναρπαστικής και συγχρόνως καταλυτικής για την πρόσληψη του μεγάλου Γερμανού φιλοσόφου στη Γαλλία. Το υλικό αυτό προέρχεται από τα μαθήματα που παρέδωσε ο Α. Κοζέβ την περίοδο 1933-39 στην Ecole Pratique des Hautes Etudes, με τίτλο Η θρησκευτική φιλοσοφία του Χέγκελ, τα οποία στην πραγματικότητα αποτελούσαν ανάγνωση και σχολιασμό της Φιλοσοφίας του Πνεύματος. Από τις διαλέξεις αυτών των ετών,Η παρούσα ελληνική έκδοση περιλαμβάνει ακριβώς εκείνα τα κείμενα που όρισαν τους βασικούς άξονες και τις πιο πρωτότυπες πλευρές αυτής της ανάγνωσης, από τα ακαδημαϊκά έτη 1934-19, 1937-38 και 1938-39. Παράλληλα, ο τόμος περιλαμβάνει, αντί εισαγωγής, ένα κείμενο που δημοσιεύτηκε με την υπογραφή του ίδιου του Α. Κοζέβ το 1939, στο οποίο αποσαφηνίζονται ορισμένες από τις σημαντικότερες έννοιες της ανάγνωσης του Χέγκελ από τον Α. Κοζέβ.

Οι ιστορίες της ζωής μας είναι συνήθως εύλογες, αλλά όσο κι αν το θέλουμε, όχι πάντα λογικές. Η απόσταση ανάμεσα σ΄αυτήν την προσδοκία και την πραγματικότητα γεννά μια ειδική θλίψη. Λίγη, όχι πολλή. Στις Ιστορίες απλής λογικής και λίγης θλίψης, ένας αφηγητής περιδιαβάζει απορημένος, διασκεδασμένος, και πάντα λίγο θλιμμένος, ανάμεσα σε ιστορίες με υπέρμετρες φιλοδοξίες λογικής, «Κάποιος έπεσε», ενημερώνει απο το πάτωμα την παρέα ο μεθυσμένος «Μάλλον πέθανα», συμπεραίνει ο ξενύχτης ξυπνώντας ανάμεσα σε γαρύφαλλα  δώδεκα κιλά χλωρίνη, μαθηματικά υπολογισμένα, απαιτούνται για να λιώσουν οι νεκροί σ΄ένα χωριό της Ηπείρου. Σ΄αυτή τη συλλογή, ο Στέργιος Χατζηκυριακίδης, στέκεται πλάι σε εκείνες κι εκείνους που προσπάθησαν να ερμηνεύσουν τον κόσμο με τη δική τους, ο καθένας και η καθεμία, απλή λογική. Και καταγράφει αυτή τη λίγη, τόσο ανθρώπινη θλίψη που αφήνει πίσω του το εύλογο καθώς καταρρέει μέσα στο ίδιο του το βάρος.

«Ή Λαλά, η Λαλά!«Έτσι με φωνάζουν.Λαλά γράψε με κι εσύ, με αυτό έγινα φίρμα» Ο Ευάγγελος Χατζηδημητρίου δεν αναγνώρισε ποτέ το όνομα της ταυτότητας του. Γεννημένος στα τέλη της δεκαετίας του '40, έζησε ως ανοιχτά γκέι άνδρας σε μια Ελλάδα που δεν ήταν έτοιμη να τον αποδεχτεί. Πολύ γρήγορα βρέθηκε στο περιθώριο της οικογένειας, του σχολείου, της γειτονιάς. Η αφήγηση του διατρέχει τις δεκαετίες του 60, του 70, και του 80, μέχρι τον θάνατό του από AIDS στις αρχές της δεκαετίας του ΄90, σκιαγραφώντας μια ζωή γεμάτη προκλήσεις, σχέσεις, συγκρούσεις και ανατροπές. Μέσα από την απομαγνητοφώνηση των κασετών με την τελευταία συνέντευξη που παραχώρησε σε έναν δημοσιογράφο ξετυλίγονται οι παράδρομοι της νυχτερινής Συγγρού, τα τσοντοσινεμά της Ομόνοιας, οι κρυφές γωνιές του Ζαππείου, οι θρυλικές αμμουδιές της Μυκόνου. Στις ιστορίες του παρελαύνουν σταρ της επιθεώρησης, ξεχασμένοι ηθοποιοί και χορευτές των μπουλουκιών, αρχισυνδικαλιστές του ΠΑΣΟΚ, η Τζέιν Φόντα και η Μάρμω Πανθέου, κρυφοί και φανεροί εραστές και ανώνυμοι περαστικοί με το χέρι βαθιά στη δεξια τσέπη του παντελονιού. Με χιούμορ και αυτοσαρκασμό, ξετυλίγει έναν κόσμο στον οποίο η επιθυμία συγκρούεται με τις κοινωνικές επιταγές, και συνθέτει το ψηφιδωτό μιας εποχής κατά την οποία η σεξουαλική ελευθερία υπήρχε, αλλά συχνά ήταν στο περιθώριο. Μέχρι την τελική μάχη με το AIDS, η Λαλά δεν υπήρξε ποτέ απλώς θεατής - ήταν πάντα πρωταγωνιστής. Μια σπαραχτική και χειμαρρώδης εξομολόγηση για την επιβίωση, τον έρωτα και την αδιαπραγμάτευτη ανάγκη να είσαι ο εαυτός σου. Ένα ταξίδι σε μια εποχή που αλλάζει, αλλά όχι πάντα προς όφελος όσων τολμούν να ζήσουν με τους δικούς τους όρους.

Μετά τη διάλυση της Βολιβίας και του κράτους δικαίου, οι ταξιαρχίες σφαγιάζουν η μία την άλλη για να πάρουν τον έλεγχο των ανατολικών επαρχιών  Έπειτα από μια συμπλοκή που εκτυλίσσεται στο αγρόκτημά τους, δύο αδέρφια ξεφεύγουν από τους μπράβους του Στρατηγού, ενός διαβόητου πρώην αστυνομικού αξιωματικού που επιδίδεται σε πρακτικές κανιβαλισμού. Όταν επανέρχεται η τάξη -δεκαοχτώ χρόνια μετά την κατάλυση της δημοκρατίας- ιδρύεται το Έθνος των Κάμπα, επιβάλλοντας μια άγονη ειρήνη. Δύο μέλη των μυστικών υπηρεσιών είναι επιφορτισμενα με το κυνήγι των εγκληματιών πολέμου και, για να το πετύχουν, στρατολογούν έναν από τους αδελφούς, ο οποίος έχει πλέον ωριμάσει και έχει γίνει κυνικός. Μαζί ταξιδεύουν σε μια ερημωμένη περιοχή στο νότιο τμήμα της Σάντα Κρους, προκειμένου να εκδικηθούν. Με μια στεγνή, κυνική αλλά συγχρόνως λυρικη πρόζα, το Στο σώμα μια φωνή αποτελεί ένα από τα λαμπρότερα δείγματα σύγχρονης λατινοαμερικανικής επιστημονικής φαντασίας, αποτυπώνοντας, τόσο με τον ρεαλισμό όσο και με το παραληρηματικό ύφος του, τη φυσικοποίηση της ακραίας βίας και τις επιπτώσεις της στη ζωή όσων επέζησαν.